Spacer po mieście

Wbrew ziemskim wyrokom

czas narodził się dla nas dwojga

nim zdołaliśmy poznać nasze imiona.

A wciąż się mijamy w parkowych alejkach

na tle kolejnego lata i kolejnej zimy

siadamy na tę samą żółtą ławkę przy stawie.

Zmęczeni wędrówką po praskich podwórkach

łapanych okiem migawki do kolejnego albumu zdjęć

odpoczywamy w kafejce na rogu.

Zostawiamy swoje cienie na ceglanych murach

i ślady na wyszczerbionych chodnikach

osobno, nie rozpoznani ani oczami ani duszami.

Mijamy się, znowu się mijamy.

Przyklejona kroplą kawy do blatu jednonogiego stolika

biała serwetka, z zeszłego wieku niezmordowany posłaniec

prosi wytartymi literami w krzywych linijkach :

Po śladach mych idziesz tak wiele ich, tak daleko

czasu coraz mniej, szybciej stawiaj kroki.

 <magenta> 

Książka

Od czegoś trzeba zacząć, może od publikacji swoich wierszy w antologii.
Wydawnictwo Astrum, 2017

Czas

Dbam o to, aby okna mego domu były czyste
Tylko w takiej szklanej tafli rozgości się słońce
Słońce daje nadzieję na jeszcze jeden dzień życia
Dokładnie w tym samym czasie i bez imiennej przestrzeni
Utrwalanej czasami na kliszy fotografii, ku pamięci
Mam pewność, że jesteś w tych samych promieniach
W odległości równej podróży na inną planetę.
Mam jeszcze pewność, że jesteś

Wiersz

Zapisany tekstem papier

Zbiór wyrazów w równych linijkach czytanych z lewej do prawej

Elektrokardiogram profilaktyczny, wiersz

Puls miarowy, serce bez oznak choroby

Ślady po bliznach, niegroźne

Następne badanie za rok.

Matematyczna dokładność zimnej diagnozy

Wyliczona z miliona innych przypadków, podobnych

Od czasu Homera i jego Penelopy

Nikomu jeszcze serce nie pękło

To tylko poezja droga pacjentko

Słowa feeryczne, ulotne, zmienne.

Medycyna mało wie o duszy, na szczęście dla poetów

<magenta>

Burasek

Wybrał ciebie. Twój dom z otwartym oknem

Bał się, schowany w szparę za szafą

błagał oczami o miskę jedzenia. Syczał, gdy chciałeś go dotknąć.

Oswajał zapachy i dźwięki,

nasłuchując zlizywał piwniczny brud z sierści

i mleko do dna z wesołym pajacykiem.

Powracając z pracy znajdowałeś szare kłaczki na fotelu

Zbyt pospiesznie nadałeś mu imię i tak już zostało, naprawdę

było mu obojętne jaki zbiór głosek określa jego płeć  

Przeczuwał, że możesz dać mu więcej

Wyczekiwał uczepiony swoimi oczami w twoje ciało

wielkie i zbyt gwałtowne, żeby na dobre opuścić bezpieczny kąt.

Jednak tamtego dnia snop słońca dłużej ogrzewał siedzenie fotela

Dom był cichy, ciepły i śniła się mama z nabrzmiałymi od mleka sutkami

Złapała go za skórę na karku i niosła w nowe miejsce

Z dala od krzyku rozszczekanych psów.

Było tak błogo, ciężkie powieki nie chciały się otworzyć

Coś łaskotało za uszkami i pod pyszczkiem, głośne mruczando

wylało się tak zwyczajnie z małego ciałka. Otwarte nagle zielone oczy

zobaczyły człowieka pochylonego nad jego legowiskiem

I było już za późno na ucieczkę, nie było dokąd uciec.

Szara kuleczka nieruchoma w słonecznym strumieniu

poddana delikatnym palcom uśmiechniętego olbrzyma

sprawiedliwie odtąd dzieliła z nim fotel

.<magenta>

Słowa

Znajdź mi wagę na której je położę

Poszukaj miarki jeśli je zmierzyć potrzeba

Albo posmakować, zbierając  ostrożnie

na złotą łyżeczkę, a może

Dotknąć opuszkami  palców ich faktury

A zapach? Pachną miastem nocą

Czy ogrodem po letniej burzy?

Błyszczą na wodzie, czy

Schowały się w zakamarkach kieszeni?

Pokaż mi je a zważę, zmierzę, posmakuję

I dotknę wszystkie twoje słowa.

<magenta>

Ufność

Samotnie mi we fioletach

czasu i przestrzeni

z czczą obietnicą kart wróżbity.

Wierzę odtąd w nieomylność

wyroczni duszy

chroniąc przed powodzią myśli

jej dziecięcą ufność.


<magenta>